تبلیغات
عشق آریایی
فارق از هر زنده باد و مرده باد.سر به راه مملکت باید نهاد،ما و میهن تشنه ی صلح و صفاست.
درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

ابر برچسبها

نظرسنجی

آمار وبلاگ

نمایش رتبه گوگل یا پیج رنکابزار نمایش رتبه گوگل یا پیج رنک
Admin Logo
themebox

 



رفت چشمم را برایش خانه  کردم بر نگشت



بس  دعاها  از  دل  دیوانه   کردم  بر  نگشت

 

شب شنیدم زاهدی می گفت او افسانه بود



در وفایش خویش را  افسانه کردم  بر نگشت

 

زلفهایم  را  که  روزی  می  ربود  از  او  قرار



تا سحرگاهان برایش  شانه کردم بر نگشت

 

این دل سجده  نشین  عاشق  سجاده  را



مدتی هم ساکن می خانه کردم بر نگشت

 

عاقبت  در  انتظار   اینكه  بر  می گردد   او



عالمی  را از غمش دیوانه  کردم  بر نگشت



نوشته شده توسط :رضا
جمعه 2 اردیبهشت 1390-09:57 ب.ظ



اینکه دلتنگ توام اقرار می‌خواهد مگر؟


اینکه از من دلخوری انکار می‌خواهد مگر؟



وقت دل کندن به فکر باز پیوستن مباش


دل بریدن وعده دیدار می‌خواهد مگر؟



عقل اگر غیرت کند یک بار عاشق می‌شویم


اشتباه ناگهان تکرار می‌خواهد مگر؟



من چرا رسوا شوم یک شهر مشتاق تواند


لشکر عشاق پرچم‌دار می خواهد مگر؟



با زبان بی‌زبانی بارها گفتی:"برو"!


من که دارم می‌روم! اصرار می‌خواهد مگر؟



*روح سرگردان من هر جا بخواهد می‌رود*



خانه دیوانگان دیوار می‌خواهد مگر؟




نوشته شده توسط :رضا
جمعه 2 اردیبهشت 1390-09:56 ب.ظ


كاش مرهمی می یافتم برای زخم دلم

كاش كسی میتوانست قلب شكسته ام را بند بزند

كاش ابرهای غم از آسمان دلم به سوی می رفتند و خورشید امید بر من می تابید

كاش فریاد سكوتم را می شنیدند و در آینه اشك غم هایم را می دیدند

كاش عطر حضورت را دركنار لحظه هایم حس می كردم

كاش دوباره تصویری از چهره ات در چارچوب نگاهم قاب می شد

زهزاران كاش تا آخر عمر بر لبانم نقش خواهد بست به یاد تو.

 

 

 سكوت

 

سكوت من

تمام كلمات دنیا را در بر دارد

و سكوت می كنی

من سكوت می كنم

و دنیا حرف می زند

                        و كلمات

                                  كلمات بی حاصل

                                                     فرو می ریزند

نوشته شده توسط :رضا
چهارشنبه 31 فروردین 1390-04:42 ب.ظ


صدای پر زدن احساس را می شنوم

و نگاهت را به خاطر می آورم

و سكوت و چشمان بی قرارت را

نگاهت بر صورتم سنگینی می كرد

            به یاد می آورم تو را

                        در آغوش باران

                            و رفتنت را بی من

از پس یك احساس كودكانه

                                       صدای خنده هایت را

طنین انداز كوچه های بی قراری كرده ام

             اما اكنون بی تو

                     سكوت همه جا را فرا گرفته



نوشته شده توسط :رضا
چهارشنبه 31 فروردین 1390-04:40 ب.ظ

با تو دل را غرق رویــا می كنم

                                   مثل ساحل خو به  دریا می كنم

تـاری از آیینه، پـودی از غـزل

                                  بر تن عشق تـو شـولا می كنم

خستــه ام از درد بی دردی دل

                                  عشق را با غـم مـداوا می كنم

در شب مهتـابی چشمان تــو

                                 سینه ام را خـون یغمـا می كنم

عشق لیلی در دلــم گل می كند

                               تا هوای كـوه و صحـرا می كنم

با خیـالت یا حضـورت یا غمت

                                 عشق را اینگـونه معنـا می كنم



نوشته شده توسط :رضا
چهارشنبه 31 فروردین 1390-04:38 ب.ظ

صبر كن چشم من از دیدن تو سیر شود، بعد برو

                                      یا كه دل پای غمت بسته به زنجیر شود، بعد برو

شعله عشق تو افتاده به ناگاه، به كاشانه دل

                                            صبر كن این شعله زمین گیر شود، بعد برو

خواب دیدم كه بهار است و تو زیبا، چمن آرای منی

                                        صبر كن خوابِ منِ غمزده تعبیر شود، بعد برو

رفتی و آینه دل همه زنگار كدورت بگرفت

                                             بگذار آینه فرسوده و دلگیر شود، بعد برو

    



نوشته شده توسط :رضا
چهارشنبه 31 فروردین 1390-04:37 ب.ظ



نیا باران!

زمین جای قشنگی نیست

من از اهل زمینم

خوب می دانم

که گل در عقد زنبور است

ولی سودای بلبل دارد و

پرواز را هم دوست می دارد


نوشته شده توسط :رضا
دوشنبه 29 فروردین 1390-06:57 ب.ظ


از استاد دینی پرسیدند عشق چیست؟


گفت:حرام است .



از استاد هندسه پرسیدند عشق چیست؟


گفت:نقطه ای که حول نقطه ی قلب جوان میگردد .



از استاد تاریخ پرسیدن عشق چیست؟


گفت:سقوط سلسله ی قلب جوان .



از استاد زبان پرسیدند عشق چیست؟


گفت:همپای love است .


از استاد ادبیات پرسیدند عشق چیست؟


گفت : محبت الهیات است .



از استاد علوم پرسیدند عشق چیست؟


گفت : عشق تنها عنصری هست که بدون اکسیژن می سوزد .



از استاد ریاضی پرسیدند عشق چیست؟


گفت : عشق تنها عددی هست که هرگز تنها نیست .



از استاد فیزیک پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها آدم رباتی هست که قلب را به سوی خود می کشد .



از استاد انشا پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها موضوعی است که می توان توصیفش کرد .



از استاد قرآن پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها آیه ای است که در هیچ سوره ای وجود ندارد .



از استاد ورزش پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها توپی هست که هرگز اوت نمی شود .



از استاد زبان فارسی پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها کلمه ای هست که ماضی و مضارع ندارد .



از استاد زیست پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها میکروبی هست که از راه قلب وارد می شود .



از استاد شیمی پرسیدند عشق چیست؟


گفت :عشق تنها اسیدی هست که درون قلب اثر می گذارد.



حالا از شما می پرسم! 


عشق چیست...........؟



نوشته شده توسط :رضا
شنبه 27 فروردین 1390-12:07 ق.ظ

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت
                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود
ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او
پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او
                                                    گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای
                                                    بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای
جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای
وندر این بازی شــکستم داده ای
                                                    نشتر عشقش به جانم می زنی
                                                    دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن
                                                    مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم
                                                    این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم
گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم
در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم
                                                    ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی
                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی
عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم
                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
                                                    گفتم عاقل می شوی اما نــشد
سوختم در حسرت یک یـا ربــت
غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت
                                                     روز و شب او را صـــدا کردی ولی
                                                     دیدم امشب با مـنی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حــــــریم خانه ام در می زنی
                                                    حــــال این لیلا که خوارت کرده بود
                                                    درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم



نوشته شده توسط :رضا
پنجشنبه 25 فروردین 1390-05:51 ب.ظ

باید تو را خط می زدم مجبور بودم
من در کتاب عشق تو هاشور بودم
تصمیم سختی بود دل کندن ولی حیف
این آخرین راه است و من معذور بودم
این بار اول بوده جایت غم نشسته
یعنی که از دیدار رویت دور بودم
این روزها با خاطراتت زنده ام من
آن روزهایی را که من مسرور بودم
تو عازم فردای بهتر بودی اما
من توی دنیای خودم محصور بودم
چشمان تو آیینه ی رویای من بود
اما نمی دیدم عزیزم کور بودم
لب های تو جام شراب هفت ساله
من هم فقط یک خوشه ی انگور بودم
تاثیر خوبی های تو در من اثر کرد
فهمیدم آخر وصله ای نا جور بودم
پایان تلخی داشتیم اما عزیزم
یک لحظه درکم کن ببین مجبور بودم

(حسین پناهی)


نوشته شده توسط :رضا
دوشنبه 22 فروردین 1390-04:21 ب.ظ

مردم اغلب ،بــــــــــی انصاف،بــــــــــی منطق و خــــــــــود محورند

       ولی آنان را ببخش...

 

اگر مهربان باشــــــــــی تو را به داشــــــــــتن انگیزه های پــــــــــنهان

متهم میکنند

 ولی مهربان باش...

 

اگر شریــــــــــف و درستکار باشــــــــــی فریبت مــــــــــی دهند

      ولی شریف و درستکار باش...

 

نیکــــــــــی های امروزتــــــــــ را فراموش مــــــــــی کنند

   ولی نیکوکار باش...

 

بهترینــــــــــهای خود را به دنــــــــــیا ببخش 

   حتی اگر هیچگاه کافی نباشد

 

و در نــــــــــهایت می بینــــــــــی که هر آنچه هســــــــــت

 همـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــواره

 مــــــــــیان تو و خداوند است

 نه مــــــــــیان تو و مردم...

 

 

    (دکتر علی شریعتی)



نوشته شده توسط :رضا
پنجشنبه 18 فروردین 1390-06:06 ب.ظ

متن منشور حقوق بشر کوروش بزرگ

منم کوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و اکد، شاه چهار گوشه جهان.
پسر کمبوجیه، شاه بزرگ، شاه انشان ،نوه کوروش، شاه بزرگ، ...، نبیره چیش پیش، شاه بزرگ ، شاه انشان ... از دودمانی که همیشه شاه بوده اند و فراماروائی اش را « ِ‌بل »و « نبو » گرامی می دارند و [از طیب خاطر، و]با دل خوش پادشاهی او را خواهانند .


ادامه مطلب

نوشته شده توسط :رضا
پنجشنبه 18 فروردین 1390-06:00 ب.ظ

نماد میهنی :از دوران پادشاهی مادها و سپس شاهنشاهی هخامنشیان، نگاره فروهر نشانه نماد میهنی بوده و آدمی را در پیکره و سیمای شاهین تیز چنگ و بلند پروازی نشان می‌دهد که آنرا نماد توانایی، سر بلندی و فر و شکوه می‌دانستند و پرچم‌های خود را به نما و سیمای شاهین می‌آراستند.

نماد دین زرتشتی ایرانیان پیرو اشو زرتشت برای این نیروی مینوی که بن مایه آن جنبش و پیشرفت بسوی رسایی، فرامایگی و والایی است، هیچ پیکره‌ای را بهتر و شایسته تر از شاهین نیافتند و آنچه که در گذشته نشانه فر و شکوه و سر بلندی بود و انگیزه ملی و میهنی داشت با اندک دگرگونی در سر و پای شاهین به سیمای کنونی در آوردند، تا هم بن‌مایه مینوی را نشان دهد و هم نمودار سر بلندی و سر فرازی ایرانیان باشد.

در نگاره فروهر دو نیروی همیستار (مخالف) «سپنتامینو» (نشانه خوبی) و«انگره مینو» (نشانه بدی) نمایان است و آدمی رو به سپنتا مینو دارد و بسوی او میرود به انگره مینو پشت کرده‌است و لازم به ذکر است فروهر الگو و سنبل ایرانیان و زرتشتیان است

ویژگی‌ها

۱- چهره فروهر همانند آدمی است، از این رو گویای پیوستگی با آدمی است، او پیری است فرزانه و کار آزموده، نشانه از بزرگداشت و سپاس از بزرگان و فرزانگان و فرا گیری از آنان دارد.

۲- دو بال در پهلو‌ها که هر کدام سه پر دارند این سه پر نشانه سه نماد پندارنیک، گفتارنیک، کردارنیک که هم‌زمان انگیزه پرواز و پیشرفت است.

۳- در پایین تنه فروهر سه بخش، پر‌هایی بسوی پایین است، که نشانه پندار و گفتار و کردار نادرست و یا پست هستند. از اینرو آنرا، آغاز بدبختی‌ها و پستی برای آدمی می‌دانند.

۴- دو رشته که در سر هر یک گردی (حلقه) چنبره شده‌ای دیده می‌شوند، در کنار بخش پایینی تنه هستند که نماد سپنتا مینو و انگره مینو هستند، که یکی در پیش پای و دیگری در پس آن است. این رشته‌ها هر یک در تلاش هستند که آدمی را بسوی خود بکشند؛ این نشانه آن است که آدمی باید به سوی سپنتا مینو (خوبی) پیش رود و به انگره مینو (بدی) پشت نماید.

۵- یک گردی (حلقه) در میانه بالاتنه فروهر وجود دارد این نشان، جان و روان جاودان است که نه آغاز و نه پایانی دارد.

۶- یک دست فروهر کمی به سوی بالا و در راستای سپنتا مینو اشاره دارد که نشان دهنده سپاس و ستایس اهورمزدا و راهنمایی آدمی بسوی والایی و راستی و درستی است.

۷- در دست دیگر گردی (حلقه‌ای) دارد که نشانه وفاداری به عهد و پیمان، و نشانگر راستی و پاک خویی و جوانمردی و جوانزنی است

نوشته شده توسط :رضا
پنجشنبه 18 فروردین 1390-05:56 ب.ظ

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیك پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریكی
در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می كنم هر چه تلاش
او به من می خندد
نقشهایی كه كشیدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی كه فكندم در شب
روز پیدا شد و با پنبه زدود
دیرگاهی است كه چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست دراین خاموشی
دست ها پاها در قیر شب است



نوشته شده توسط :رضا
جمعه 12 فروردین 1390-01:38 ق.ظ



نوشته شده توسط :رضا
جمعه 12 فروردین 1390-01:29 ق.ظ











  • تعداد صفحات :17
  • ...  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • 8  
  • 9  
  • 10  
  • 11  
  • ...